<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

                                                                  «من هستم»

 

ساحل افتاده گفت:

 

گرچه بسی زیستم

هیچ ندانستم عاقبت من کیستم؟

 

موج زخود رفته ای تیز خرامید و گفت:

 

هستم اگر می روم، گر نروم نیستم.

 

این شعر زیبای اقبال لا هوری پاسخ من کیستم من و تو و ماست.

 

اون چه که بیش از هر چیز مشخص و واضحه، رفتن و رفتن و حرکت کردنه.

این که تداوم داشته باشیم و بسوی هدفی معلوم تو زندگیمون بریم.

 

از موانع و مشکلات نترسیم و راهمون‌رو ادامه بدیم.

تلاشمون برای نزدیک شدن به خدا باشه و بدونیم که خودش تو این راه کمکمون میکنه و یار یاورمونه.

 

خداوند خیلی مهربونه و به آدمهای عاشق و مسافر کمک میکنه.

 

سفری که برای او و در راه اوست.

 

فقط یادمون باشه که «عمر سفر کوتاهه».

 

ممکنه این فکر برامون پیش بیاد که چه جوری راه درست رو تشخیص بدیم؟

من فکر میکنم ما همه یه جورایی دوست داریم به خدا نزدیکتر بشیم،

 

اگه این حتی یکی از خواسته‌های ما باشه که البته برای من هدف نهایییه،

 

در واقع استارت اول رو زدم و میدونم که خدا، هم تواناییش رو بهم میده و هم کمکم میکنه که راه درست رو تشخیص بدم حتی ممکنه برام «نشانه» بذاره...

 

خوب نظر شما دوستان چیه؟

 

اگه شما هم نشانه‌هایی دیدین، بگین.

/ 0 نظر / 10 بازدید